Marcel Warmenhoven (1954) is opgeleid als beeldhouwer aan de kunstacademie van Rotterdam, zijn geboortestad.

Anatomie nam er in de jaren ‘70 op het lesrooster nog een voorname plaats in. De ambachtelijke instelling die hij meekreeg, bepaalt in grote mate wat hij maakt. In 1984 maakt een decor-opdracht hem bewust van zijn zin voor het theatrale. Daarmee krijgt hij een sleutel tot zijn artistieke persoonlijkheid in handen.

Het toeval als scheppend principe is voor hem iets alledaags. Zo is zijn Blauwe Tijger ontstaan uit de ontmoeting van 2 bejaarde armleuningen van een houten fauteuil, waarin hij in een flits de neus van de tijger ontwaarde. Wat de straat en het milieupark aan artistiek bruikbare materialen opleveren, benut hij als vanzelfsprekend voor zijn productie van vaak meer dan levensgrote figuratieve beelden.

Bestaande, herkenbare vormen hanteert hij souverein en tegelijk speels. Ze dienen hem als voertuig voor ontroering. En om het publiek, zonder omweg, te denken te geven, op een aansprekende manier.